Menu

City Life in Maputo

28 Juli 2008 | 18:55 | Nieuws | Plaats een reactie (1)
Maputo vanaf de twaalfde verdiepingHet zal geen bezoeker van deze site ontgaan zijn dat ik weer in mijn favoriete stad in Afrika ben. Tot eind augustus verblijf ik in Maputo, Mozambique, om te werken aan mijn nieuwe boek over urbanisering in Afrika. Mijn belevenissen zijn te volgen bij nrc.next, in de papieren krant en op de site. Op de blog City Life in Afrika kun je op de hoogte blijven, vragen stellen, commentaar leveren of tips geven.

Afrika's helden

26 Juli 2008 | 09:59 | Op reis | Plaats een reactie
De Eduardo Mondlane Universiteit in MaputoDe stilistische gelijkenis met Che Guevara's beroemde portret viel me al van verre op. Voor de sociologiefaculteit van de Universidade Eduardo Mondlane staat dit bord met de beeltenis van Mondlane, de eerste leider van de Mozambikaanse bevrijdingsbeweging Frelimo. De mystificatie van politieke figuren vind je overal in Afrika. De helden in kwestie hebben over het algemeen gemeen dat ze voortijdig aan hun eind kwamen. Cynisch zou je kunnen zeggen dat ze op tijd stierven, voordat ze hun revolutionaire praat hadden kunnen verloochenen. Maar er is meer aan de hand. Ik ben De voetbaloorlog aan het herlezen en zoals altijd bij Kapuściński levert dat menig verhelderend moment. Hij verklaart de heldenverering door te verwijzen naar de geroofde historie van Afrika: 'Het ontwakende Afrika heeft grote namen nodig. Eeuwenlang was de geschiedenis van het continent anoniem. (...) Azië had Confucius en Boeddha, Europa had Shakespeare en Napoleon. Maar geen enkele naam die de wereld zou kennen komt naar voren uit de Afrikaanse geschiedenis. (...) En nu worden er ieder jaar van de Afrikaanse mars nieuwe namen gegrift in de geschiedenis, alsof Afrika de verloren tijd wil inhalen.'
(meer)

Een lesje in kapitalisme

20 Juli 2008 | 13:56 | Op reis | Plaats een reactie
De krant van vrijdag met het bewuste artikelDat het socialisme definitief heeft afgedaan moge duidelijk zijn als 's lands president op de voorpagina van de staatscourant een lesje kapitalisme ten beste geeft. In de eerste krant die ik kocht na aankomst in Maputo reageert de Mozambikaanse president Guebuza op een verzoek van boeren uit Zambezia. Hun producten worden uit de markt gedrukt door goedkope tomaten uit Malawi, sinds overstromingen het gebied troffen. De landbouwsector in deze provincie in het midden van het land kan de klap maar moeilijk te boven komen en vroeg om protectionistische maatregelen. Maar daar kon volgens de president van de regerende en ooit marxistische Frelimopartij geen sprake van zijn. Hij raadde de Zambeziaboeren aan meer te produceren zodat ze de concurrentie met Malawi beter aan kunnen gaan. Hij herinnerde evenwel ook aan het verleden: vele Mozambikanen vonden in de oorlogsjaren een veilig heenkomen in Malawi.

Fatsoenlijk gereedschap

16 Juli 2008 | 19:00 | Op reis | Plaats een reactie
Bovenop de vermaledijde Hemaschriften, onderop de nieuwe van ClairefontaineHet lijken futiliteiten, maar voor een schrijfster is weinig belangrijker dan een goed stel notitieschriften. Dat luistert bij mij nauw: de lijntjes niet te dicht op elkaar, een ringband links en klein formaat. Jarenlang was ik zorgeloos gelukkig met de grijze Hemaschriften die exact aan dit signalement voldeden. Totdat ineens de grijze exemplaren uit de collectie werden vervangen door groen/blauwe. Een rampspoed was geboren, want de nieuwlichters vonden het ook nodig om handige afscheurlijntjes te ponsen in iedere kantlijn. Met als gevolg dat de blaadjes vanzelf loslieten, tijdens het schrijven al. Voor aantekeningen die jaren bewaard moeten blijven een logistieke nachtmerrie. Al een jaar ben ik al op zoek naar een goed alternatief, en maandag vond ik ze eindelijk bij de kantoorboekhandel op de Neude. Van het Franse merk Clairefontaine, stevig papier, geen scheurrandjes en andere ellende en een stevige ringband. Dus stap ik over een uur op het vliegtuig naar Mozambique met fatsoenlijk gereedschap. En nu maar bidden dat ze niet uit de collectie worden gegooid...

Passie voor dans

11 Juli 2008 | 07:01 | Nieuws | Plaats een reactie (4)
Joke van den Bosch en haar onafscheidelijke muziekAls mensen me vragen wat me persoonlijk trekt aan Afrika, dan is mijn antwoord steevast: dans. De liefde voor dans was mijn geboortegeschenk. Mijn ouders gaven bewegen en muziek op de sportacademie - van jazzgymnastiek tot volksdansen en aerobics - en dans was thuis het begin en het einde van alles. Na dertig jaar lesgeven op de Sporthogeschool in Tilburg begint vandaag mama's allerlaatste werkdag, en ik ben zo trots op een moeder die zich tot het laatste moment met hart en ziel aan het bewegingsonderwijs heeft gewijd. Op de website van Fontys hield Joke van den Bosch - op school gebruikt ze haar meisjesnaam - een weekdagboek bij, en daar omschrijft ze haar passie zo: 'De drang muziek om te zetten in beweging had ik van jongs af aan. Het geeft nog steeds inspiratie dat gevoel over te brengen aan jongeren. De kick die je krijgt als je bijvoorbeeld basisschoolkinderen een streetdance aanleert (...) is en blijft een stimulans om steeds weer voor die klas te gaan staan en het gevoel van bewegen óm het bewegen door te geven.'

Niet zomaar een park in Londen

08 Juli 2008 | 23:10 | Op reis | Plaats een reactie
Het hek dat ooit de Rastafari tempel omheinde aan de rand van Kennington Park in Londen (foto Stefan Szczelkun op Flickr)Alleen de punten van het hek - geverfd in de Rasta-kleuren rood, geel en groen - herinneren nog aan zijn bestaan. Het gebouw zelf, een Rastafari tempel aan de rand van Londens Kennington Park, werd vorig jaar platgegooid. Ik kreeg het voor elkaar voor het eerst in mijn leven in Londen te zijn en geen van de standaard toeristische attracties te bezoeken (immer mijn doel). Maar ik heb wel een mooie middag doorgebracht op een bankje in dit park in Zuid-Londen. Niet zomaar een park. In het revolutiejaar 1848 bijvoorbeeld was het de ontmoetingsplaats voor de democratische Chartistenbeweging. En de gesloopte tempel aan St Agnes Place, gekraakt sinds de jaren zeventig en naar men zegt ooit bezocht door Bob Marley, was een hoofdkwartier van de Rastafari gemeenschap in het Verenigd Koninkrijk. Totdat de politie er vorig jaar april een inval deed, bewerend dat de tempel zou zijn overgenomen door drugshandelaars. 23 mensen werden gearresteerd, maar niemand is ooit veroordeeld en er is nooit bewijs geleverd voor de aanwezigheid van harddrugs. Twee maanden geleden bleef er ook nog eens niets over van de rechtszaak tegen de enige vijf mensen die uiteindelijk werden aangeklaagd. Maar toen was het gebouw natuurlijk al lang neergehaald.